El tema central de este Blog es LA FILOSOFÍA DE LA CABAÑA y/o EL REGRESO A LA NATURALEZA o sobre la construcción de un "paradiso perduto" y encontrar un lugar en él. La experiencia de la quietud silenciosa en la contemplación y la conexión entre el corazón y la tierra. La cabaña como objeto y método de pensamiento. Una cabaña para aprender a vivir de nuevo, y como ejemplo de que otras maneras de vivir son posibles sobre la tierra.

martes, 20 de marzo de 2012

La cabaña de Tonino Guerra, el refugio de una mirada poética



“Nei piccoli mondi c’è tanta bellezza, se noi la salviamo salviamo noi” 


Tonino Guerra
Tonino Guerra
Questo Grande che tutto il mondo conosce come sceneggiatore di Fellini, Antonioni, De Sica ecc. Pittore, scultore poeta dei luoghi e della natura, è nato a Santarcangelo di Romagna nel 1920...Novant'anni, ma che mantiene intatto il suo spirito giovanile ed il suo animo fanciullo.


 

Los molinos abandonados

Tengo que entrar un día
hasta el fondo de la cueva en la montaña
donde mana el agua que va al Marecchia
y mirarme en ella. 

Tengo que ir a husmear 
en los molinos abandonados 
donde los carboneros con las manos negras 
partían el pan caliente 
y se lo comían con queso. 

Allí estarán las ruedas quietas 
y en las paredes las alcayatas blancas de harina, 
pero el aire que mueven las mariposas 
tendrá el olor del pan 
y de la vida que no muere nunca.

TONINO GUERRA (Poesía completa)
Universidad Popular S.S. de los Reyes, 2001
Traducción: Juan Vicente Piqueras


Poesía completa (1972-2001) de Tonino Guerra

Tonino Guerra, más conocido por su actividad cinematográfica, es, sin embargo, uno de los poetas fundamentales de la poesía italiana del siglo XX.

Tonino Guerra (Santarcangelo di Romagna, Italia, 1920), ha sido uno de los pilares del cine italiano y europeo del siglo XX en su faceta de guionista de películas imprescindibles como La aventura, La noche o Blowup, de Antonioni, Amarcord, Y la nave va, Ginger y Fred, de Fellini, Nostalgia de Tarkovsky, La noche de San Lorenzo, de los Taviani, o El apicultor y Viaje en la Niebla, de Angelopoulos entre otras muchas. Su poesía no es distinta pero tampoco una mera prolongación de su filmografía, esencialmente poética, sino una continuidad del artista que es Tonino Guerra, como poeta, como guionista, como narrador, como pintor. En palabras de Juan Vicente Piqueras: «Tonino Guerra ha sido, junto con Pasolini, uno de los más lúcidos cronistas el malestar existencial causado por lo que éste llamó “la catástrofe antropológica italiana” (…). Pocos como Tonino han sabido contar, de tantas maneras -en cine, novelas, teatro, poemas- y con tanta delicadeza, el desarraigo de quien abandonó un mundo (¿o fue ese mundo quien lo abandonó?) para buscar el suyo, y no encontró ninguno, sino la vasta soledad desasistida en que consiste el hombre occidental contemporáneo». Su primer libro, Los bueyes, está compuesto por poemas escritos entre 1940 y 1972. Después no volvería a publicar poesía hasta 1981, fecha a partir de la cual se suceden libros, escritos en el dialecto de la Romaña, como La miel (1981), El libro de las iglesias abandonadas (1988), En huerto de Eliseo (1989) o Cuarteto de otoño (2001), de entre los diecisiete títulos que recoge la Poesía completa. «Tonino Guerra lo transforma todo en relato y en poesía –escribe Italo Calvino (…). Y poesía quiere decir una experiencia precisa, concreta, inesperada, con un sentimiento dentro y el acento de una voz que te habla».
La línea conductora de toda la poesía de Tonino Guerra es esa lengua dialectal, ésa que el poeta recurre «para salvarla y salvarse» (J.V. Piqueras) y a través de ella también salvar en el poema la infancia y el mundo en el que ésta vivió: «Todos sus libros crean una especie de contraépica coral de un abandono, de un mundo olvidado, cantado con la música áspera de una lengua extinta». (J.V. Piqueras) El lector tiene ahora la oportunidad de volver a encontrarse con ese mundo y con la mirada poética de uno de los artistas imprescindibles de siglo XX.


Canto trigésimosengundo

Hará unos veinte días puse una rosa en un vaso
encima de la mesita que hay junto a la ventana.
Cuando me di cuenta de que todas las hojas 
se habían marchitado y estaban a punto de caer 
me senté frente al vaso 
a ver morir la rosa. 

Estuve un día y una noche esperando. 

El primer pétalo cayó a las nueve de la mañana 
y lo hizo en mis manos. 
Nunca he estado junto a un lecho de muerte, 
ni siquiera cuando murió mi madre. 
Yo estaba de pie, lejos, al final de la calle. 

(De La miel, 1981)



Capanna-gello_01

 La Capanna (La capana)


Tra finèstri, finistróin, fiséuri,
taparèli, béus e spurtéll, dróinta la capana
u i n'era piò ad zinquènta e Omero
par una stmèna e piò u s' è mèss
a guardè quèl ch'u s' avdéva 'd fura.
Próima di tótt al piènti che i cuntadóin
i vléva datònda chèsa: l'amòur
par l'òmbra sòura e' pòzz in módi
che cal dòni te tó l'aqua li n ciapés
un còulp ad sòul, l'anéus che tén dalòngh
al mòschi, e' voinch par i cróin
e i zést che féva i vécc tla vèggia,
e'tamaróis par al ramazi da spazè
la stala e l'èra, la siva de sambéugh
còuntra e'vérum solitèri,
e pu e' canaid che déva al cani nóvi
ma la végna. Tótta sta ròba la era ancòura
in pi tranne i pèl di paièr ch'i n' éva
piò la paia, l'èra di bastéun instichéd ma tèra
sal spranghi spanduléun
ch'al n tnéva piò lighéd e' strèm
còuntra al buraschi 'd vént
.....


Tra finestre, finestrini, fessure,
tapparelle, buchi e sportelli,
dentro la capanna ce n 'erano
più di cinquanta e Omero
per una settimana e più si è messo
a guardare quello che si vedeva fuori.
Prima di tutto gli alberi che i contadini
piantavano attorno a casa: il gelso per
l'ombra sul pozzo perché
le donne nel tirare su l'acqua non prendessero
un colpo di sole, il noce che tiene lontane
le mosche, il vinco per i canestri e
i cesti che facevano i vecchi nella veglia,
il tamerice per le ramazze che pulivano
la stalla e l'aia, la siepe del sambuco
contro il verme solitario
e poi il canneto che dava le canne nuove
per la vigna. Tutto questo era ancora lì,
ma dei pagliai erano rimasti solo i pali
ficcati in terra
coi fili di ferro allentati
che non tenevano più fermo lo strame
contro le burrasche del vento.

.....








http://publicacionesup.blogspot.com.es/2011/04/poesia-completa-1972-2001-de-tonino.html
http://quellalucediluna.blogspot.com.es/2010/09/tonino-guerra-lultimo-cantastorie_23.html
http://www.montefeltro.net/pennabilli/lacapanna.htm

lunes, 19 de marzo de 2012

Refugio Nacional Ártico de Vida Silvestre

Heimo's Arctic Refuge

In 1980, Jimmy Carter established the Arctic National Wildlife Refuge in the Alaskan Interior, cutting off 19 million acres of prime boreal wilderness from the mitts of fur trappers, oil tycoons, and would-be lodge owners alike. Only six families of white settlers were grandfathered in and allowed to keep cabins in the refuge—of them, only one still stays there year-round living off the land. His name is Heimo Korth, and he is basically the Omega Man of America’s Final Frontier. Raised in suburban Wisconsin, Heimo set off in his teens to the Alaskan Bush to pursue the Davy Crockett lifestyle in more or less the only place it was still possible. Amid numerous setbacks and misadventures, Heimo gradually learned how to master his terrain, provide for his Eskimo wife, and rear children in one of the most inhospitable environments in North America. In this premiere edition of Far Out, we take a bush plane to the middle of nowhere, Alaska, to catch up with Heimo and his wife, Edna—now reaching their golden years. Over the course of our ten-day stay, the Korths show us everything you need to know about fur-trapping, caribou-hunting, caribou-eating, river-crossing, boredom-staving, bear-avoidance, and bear-defense to live happily over 100 miles from the nearest neighbors. Vegans, you have been warned. Heimo’s epic journey and adventures have been documented in the critically acclaimed book, THE FINAL FRONTIERSMAN, written by Heimo’s cousin, James Campbell. Read more about the book here 


(http://www.vice.com/far-out/heimos-arctic-refuge-5-of-5)

domingo, 18 de marzo de 2012

El refugio de Erri De Luca. El escritor obrero al otro lado del cristal


"Lo mejor que puede hacer uno con un campo es plantar árboles y hacerlos crecer. Yo sigo el tiempo menos por el calendario que por la longitud de la sombra. Lo mejor que he hecho en la vida ha sido alargar la sombra de los árboles."

Erri De Luca (Nápoles, 1950). 

Erri De Luca

Nació en Nápoles en 1950, a los 18 años se trasladó a Roma donde militó activamente en Lucha Continua, organización de izquierda muy activa en Italia en aquellos años. Durante su vida ha trabajado en los más diversos oficios, como peón en las fábricas de Fiat, camionero, albañil, camarero, mozo de almacén… De forma autodidacta, estudia varias lenguas, entre ellas el yiddish y el hebreo antiguo, del que es traductor de algunos pasajes de la Biblia en cuya fidelidad se empeña.
Casi a los 40 años, publica su primera novela, con los recuerdos de su infancia en Nápoles. Después de ésta, su obra es traducida regularmente al francés, inglés y español y ha recibido numerosos premios. Colabora habitualmente con La Repubblica, Il Corriere della Sera, Il Manifesto, Avvenire… y vive en una casa construida junto a sus “colegas de paleta” en el los alrededores de Roma.

Ficción, ensayo y otros escritos:
Aquí no, ahora no, Akal 2000
Odorato e Gusto, in Le lingue dei sensi, 1990
Variazioni sopra una nota sola, Guida Editore 1990
Una nuvola come tappeto, Feltrinelli 1991
Aceto, arcobaleno, Feltrinelli 1992
I colpi dei sensi, Fahrenheit 451 1993
In alto a sinistra, Feltrinelli 1994
Prove di risposta (contiene le Lettere a Francesca), Nuova Cultura 1994
Pianoterra, Quodlibet 1995
Il cronista scalzo e altri scritti, Legatoria del sud 1996
Alzaia, Feltrinelli 1997
Hora prima, Sígueme 2011
Come noi coi fantasmi. Lettere sull’anno sessantottesimo del secolo tra due che erano giovani in tempo (con Angelo Bolaffi), Bompiani 1998
Tu, mio, El Aleph 2002
L’urgenza della libertà. Il Giubileo e gli anni sacri nella loro stesura d’origine, dal libro Levitico-Vaikra Napoli: Filema 1999
Cattività (con Marco Delogu), Stampa alternativa / Nuovi equilibri 1999
Tufo, Dante & Descartes 1999
Un papavero rosso all’occhiello senza coglierne il fiore (con foto di Danilo De Marco), Interattiva 2000
Elogio del massimo timore. Il salmo secondo Filema 2000
Altre prove di risposta, Dante & Descartes 2000
Tres caballos, Akal 2002
Montedidio, Seix Barral 2010
Lettere da una città bruciata, Dante & Descartes 2002
Nocciolo d’oliva, Messaggero 2002
El contrario de uno, Siruela 2005 Precipitazioni, Dante & Descartes 2004
Mestieri all’aria aperta. Pastori e pescatori nell’Antico e nel Nuovo Testamento (con Gennaro Matino), Feltrinelli 2004
Lettere a Francesca (1990), Dante & Descartes 2004
Alzaia (nuova edizione ampliata), Feltrinelli 2004
Chisciottimista, Dante & Descartes 2005
Tras las huellas de Nives, Siruela 2006
En el nombre de la madre, Siruela 2007 polide Dante & Descartes 2006
Una storia ordinaria in Interni romani la Repubblica 2006
Sottosopra. Alture dell’Antico e del Nuovo Testamento (con Gennaro Matino), Mondadori 2007
Lettere fraterne (con Izet Sarajlić), Dante & Descartes 2007
Pianoterra, Nottetempo 2008
L’isola è una conchiglia. Racconti, La conchiglia 2008
Senza sapere invece, Nottetempo 2008
Almeno 5 (con Gennaro Matino), Feltrinelli 2008
Il cielo in una stalla, Infinito 2008
In molti giorni lo ritroverai. Incontro (con Massimo Orlandi), Fraternità di Romena 2008
El día antes de la felicidad, Siruela 2009
Tentativi di scoraggiamento (a darsi alla scrittura), Dante & Descartes 2009
Penultime notizie circa Ieshu/Gesù , Messaggero 2009
El peso de la mariposa, Siruela 2011 Tu non c’eri, Dante & Descartes 2010
Rivolte inestirpabili, Forum Edizioni 2010
E disse, Feltrinelli 2011
Le sante dello scandalo, La Giuntina (Fuori collana) 2011
Los peces no cierran los ojos, Seix Barral 2012

Poesía:
Opera sull’acqua e altre poesie ,2002
Solo andata. Righe che vanno troppo spesso a capo ,2005
L’ospite incallito ,2008

Teatro y ópera:
Spargimento: opera per musica e danza, 1997
L’ultimo viaggio di Sindbad, 2003
Morso di luna nuova. Racconto per voci in tre stanze, 2004
Chisciotte e gli invincibili, 2007

“No conozco el sentimiento de la nostalgia, nunca lo he tenido. Creo que estoy mutilado del sentimiento de la nostalgia… Quizá debería pedir un reembolso al Estado por esa mutilación.”
“Comencé a escribir para tener compañía y ahora sigo escribiendo igual. Escribo historias del pasado y, mientras lo hago, habito otra vez en ese pasado. Mientras escribo estoy con personas que para el lector son personajes, pero para mí han sido personas.”
“No me interesa mucho la especie Berlusconi. En Italia ya no tenemos sentido político, sólo sentido económico. Somos una variable de la economía del mundo, participamos de un sistema monetario, somos monedas. Por eso, los italianos han elegido para ser representados a un personaje que viene del mundo económico.”
“He sido derrotado muchas veces con mi generación, la más encarcelada de la historia de Italia. Formo parte de una generación de derrotados.”
“He sido un militante revolucionario desde el 79 al 90, casi toda la juventud. Creo que era mi deber y el de cualquier joven. Reivindico esa parte de mi pasado, y recuerdo y me solidarizo con los compañeros que siguen pagando las consecuencias penales de aquella lucha.”
“El libro de papel es todavía un objeto insustituible. Le han dado por difunto muchas veces pero siempre sobrevive. El libro electrónico depende de la energía, porque debe enchufarse. Mientras que el libro tradicional es, en sí mismo, una fuente de energía.”
“(La felicidad) Es algo sobre lo que no se puede fundar nada, ni una ciudad ni un amor, porque llega de forma imprevista y dura poco. La felicidad es un regalo, no un proyecto.”
“Porque uno escucha a las mujeres pero aprende de los hombres. Las mujeres son la fuente de información, pero la herencia es un acto masculino, paterno. Es el padre el que transmite y entrega la pertenencia a un lugar.” (Fuente)


Erri De Luca (Foto Emanuela Scarpa)

(...) A Erri De Luca se le han asignado más etiquetas de las que él tiene en la pared de su cocina; la más sonora, la de escritor obrero. Sin preocuparse en rebatirla, añade más: traductor, alpinista, revolucionario. La que más le convence es… napolitano. Le explica bien, dice. "El genitivo de Nápoles me lo gané al marcharme. De allí fui extraído. Como un diente: lo sacas de una encía y ves la raíz, pero no lo puedes volver a implantar en ningún sitio". ¿Ni en esta casa? "Esta casa tiene muchas raíces, pero ninguna me concierne. La construí yo y yo planté los árboles, aquí murieron mis padres, pero podría dejarla sin pensarlo un segundo". Luego señala las flores amarillas de la mimosa, se pasa la mano por la cara y añade: "Lo mejor que puede hacer uno con un campo es plantar árboles y hacerlos crecer. Yo sigo el tiempo menos por el calendario que por la longitud de la sombra. Lo mejor que he hecho en la vida ha sido alargar la sombra de los árboles. La nieve de los últimos días pesaba mucho en las ramas, pero ahora parece que ni se han dado cuenta". (...) (Leer todo)


Nápoles

"Soy huésped de una sociedad que no reconozco" -Erri De Luca


Erri De Luca 


(...) Chissà perché in campagna sembra sempre che piova più forte. Sarà per le luci fioche, o per il silenzio. La casa è una ex stalla, piccola, umile, a pochi chilometri da Cesano, nella provincia romana. Una finestra, un tavolino, una sedia, un divano, dei libri, penne e quaderni, un letto nel soppalco. Un fornello.
Pochi indizi di una vita parca. Ma in fondo cosa serve di più a un solitario che usa la penna? Al centro esatto del tavolo, il libro VII delle Sacre Scritture, poggiato sopra un leggio che sembra fatto su misura: «Lo sto traducendo. È il poema che si intitola I giudizi» dice Erri De Luca, corpo magro e voce ascetica in una parlata che ancora tradisce l’origine napoletana.
Quest’uomo apre interamente gli occhi solo ad un certo punto della conversazione. Prima forse ha bisogno di abituarsi alla voce dell’altro, di fargli spazio dentro di sé, dentro la casa. Lui non ha risposto «Ci penserò», come ha riposto nel suo ultimo libro (Il peso della farfalla, Feltrinelli, pp. 70, euro 7.50) il cacciatore alla giornalista che voleva «cavargli una storia», lui ha detto sì, ma forse si è pentito, forse avrebbe voluto rispondere col solo fiato dell’armonica, senza parole, per questo tiene gli occhi mezzi chiusi e aspetta il momento giusto per aprirli.
In questa casa, non ci sono computer. Solo una macchina da scrivere, poggiata sotto le scale. Ci sono invece decine di quaderni di nero lucente, quelli che non si trovano più, quelli dove c’è scritto con un carattere chiaro e bianco: “Quaderno”. Contengono, contenuti in una calligrafia che non conosce l’asprezza del taglio, la traduzione da sinistra a destra di un pensiero che va da destra a sinistra. Due tazze di the alla cannella per riscaldare le parole, che vengono da un posto nascosto. «Ho un luogo interno che non conoscevo. Ora tutto va a finire là. Non so che cosa vi accada», scriveva Rilke. Deve essere bello nascere e morire lì dentro. (...) (Autore: Katia Ippaso) (Fuente)

Erri de Luca CF©Radio France 


(...) vive en esa casa de piedra que se ve en el filme, alejada de todo y todos, con la única excepción de unas cabras y sus pensamientos. Sin calefacción. Cuando el ermitaño De Luca tiene frío, echa unos troncos a la chimenea. Como en una vieja película neorrealista.
Por eso parece normal que el novelista, que no reivindica la soledad sino su poderosa capacidad de aislarse, considere que en las ciudades, hay demasiado ruido de fondo.(...)





di là dal vetro (beyond the glass) Erri De Luca

(...) el escritor Erri De Luca, protagonista junto a la actriz Isa Danieli del celebrado cortometraje Di là dal vetro, dirigido por Andrea di Bari y protagonizado por Pastificio Lucio Garofalo. Un diálogo nocturno entre un hombre y su madre, fallecida hace años, en el cual se entrelazan la guerra, miedos, lucha política, recuerdos familiares y reflexiones sobre la muerte. Poético y conmovedor.(...)

(...) Il cortometraggio Di là dal vetro, diretto da Andrea Di Bari e di cui Erri De Luca è sceneggiatore e protagonista, insieme all’attrice napoletana Isa Danieli, davvero convincente nei panni della madre dello scrittore, è un gioiellino di 19 minuti proposto all’ultimo Festival di Venezia durante le Giornate degli Autori. Venduto al prezzo simbolico di due euro insieme all’ultimo libro di De Luca, I pesci non chiudono gli occhi, è stato prodotto da Pasta Garofalo, che si è riproposta di promuovere diversi cortometraggi che abbiano come terreno comune la città di Napoli. Di là dal vetro è potente e De Luca, da attore non professionista ma maestro della parola, colpisce più per i messaggi che per la recitazione. Tutto il contrario della Danieli, cresciuta nella scuola di Napoli, che ha dalla sua anche il fatto di aver davvero conosciuto la madre di De Luca, e di averci persino giocato a carte.

L’unica ambientazione è la casa di campagna dello scrittore dove, circondato dalle sue cose e dall'intimità della natura circostante, riesce a raccontare e ripercorrere, nel corso di un’intensa conversazione con la madre - che gli appare in un sogno che sfiora la realtà - passaggi della sua storia personale non sempre felici, analizzandoli con accuratezza e passione.

Usando le parole dello stesso De Luca, ecco cos’è Di là dal vetro: “Una notte in una casa di campagna un uomo si risveglia al suono di una sirena di allarme aereo. L’ha già sentita a Belgrado nella primavera del ’99, quando la città era bombardata dagli aerei partiti per l’Italia. Anche sua madre conosce la stessa sirena, che precedeva i bombardamenti su Napoli. Quella notte intorno al tavolo della cucina loro due si ritrovano a parlare di uova al tegamino e di guerre, di un cuore malandato e di un diario di viaggio con la copertina rossa. È una notte d’insonnia e d’intesa. Nell’alba seguente un vetro è sufficiente a separarli.”














http://labuenavidaweb.wordpress.com/2012/03/05/erri-de-luca/
http://cultura.elpais.com/cultura/2012/03/01/actualidad/1330624018_946361.html
http://www.wuz.it/recensione-dvd/6299/cortometraggio-erri-deluca-dila-dal-vetro.html
http://www.elle.it/Entertainment/Cinema-Tv/Cortometraggio-Di-la-dal-vetro-di-Erri-De-Luca
http://www.gqitalia.it/show/lifestyle/2011/4/questa-citta-erri-de-luca-in-3d-parla-di-napoli#?refresh_ce 
http://www.glialtrionline.it/home/2010/01/08/erri-de-luca-la-sinistra-non-la-conosco-ci-sono-solo-persone/
http://www.lavanguardia.com/cultura/20120314/54268822199/erri-de-luca-palabra-revolucion-esta-caduca.html

jueves, 15 de marzo de 2012

La cabaña de Norman Maclean y el rio de la vida


Norman Maclean

Maclean teaching English 237, his popular course on Shakespeare, at the University of Chicago, January 1970. Photographs by Leslie Strauss Travis. [Included in The Norman Maclean Reader]

Norman Maclean. El río de la vida

Norman Maclean. El río de la vida. Traducción de Ana Poljak. Barcelona: Muchnik editores, 1993.

EL PAISAJE DE LA VERDAD

Anda la literatura norteamericana buscando un clásico, una obra emblemática—a la manera de El viejo y el mar o El guardian en el centeno—que oriente y serene una enorme producción de narrativa, cuya validez literaria se determina desde planteamientos casi exclusivamente industriales. La labor de encontrar un clásico no puede confiarse a las editoriales ni a la crítica, sino a varias generaciones consecutivas de lectores. Sólo gracias a ellos, surge de vez en cuando esa obra de la que nadie habla pero que todos han leído o están leyendo. Parece ser que El río de la vida ha entrado ya en ese selecto reducto. Norman Maclean, profesor de literatura, discípulo del gran poeta Robert Frost, esperó a los 73 años para, presionado por sus hijos, escribir ese relato autobiográfico de ciento y pocas páginas. Se supone que cuando alguien se pone a escribir a esa edad, la memoria rebosa de material para construir una historia; la dificultad para un viejo escritor primerizo reside básicamente en la selección de sus recuerdos. Maclean eligió un trozo de verano, con su hermano, su padre y él mismo pescando en los grandes ríos de Montana occidental. El manuscrito fue aceptado finalmente por las prensas de la Universidad de Chicago, después de haber sido rechazado por tres editores. Y en la carta de uno de ellos, aparece un comentario sucinto y certero: "Estos cuentos tienen árboles". Es verdad, este libro es un paisaje, y a esa vegetación que nace entrelazada con las palabras se debe parte de su silencioso éxito; publicado en 1976, se coloca oportunamente como referencia literaria y espiritual del fuerte sentimiento ecologista de la década posterior. No es de extrañar que Robert Redford, que se distingue por su compromiso con el medio ambiente, lo haya elegido para su tercera experiencia como director cinematográfico.

"En nuestra familia no había una frontera clara entre religión y la pesca con mosca". Es todo un comienzo, rotundo, explicativo, pues ésta es una historia sobre la familia, la pesca y Dios. Un padre estricto—un calvinista procedente de las islas del norte de Escocia—transmite a sus dos hijos—Norman, el narrador, y Paul—el arte de la pesca con mosca en ríos torrenciales. "Mi padre estaba muy seguro de ciertos temas que se refieren al universo. Para él, todas las cosas buenas—tanto la trucha como la salvación eterna—se adquieren por la gracia, y la gracia se adquiere por el arte, y el arte no se adquiere con facilidad". El mundo se divide en pescadores con mosca, tocados por la gracia divina, y en pescadores con lombriz o cebo. Muy pronto, Paul destaca como pescador con mosca—lo que le acerca a Dios y le diferencia—; en realidad, el relato está dedicado a él, convirtiéndolo en uno de esos protagonistas siempre presentes, incluso cuando no se les menciona: Paul tiene un muñeca derecha hiperdesarrollada con la que sostiene una "mágica, totémica caña", con la que despliega los más difíciles lances. La admiración que siente Norman por él es infinita: "Mi hermano no es como cualquier otro. Es mi hermano y un artista y cuando tiene en la mano una caña de cuatro onzas es un artista supremo." Partiendo, además, de que no hay otro arte como el de la pesca con mosca, que es "un mundo perfecto", situado muy por encima de la misma literatura: "Los poetas hablan de pozos del tiempo pero, en realidad, son los pescadores los que experimentan la eternidad comprimida en un instante" La sensación de que el ser humano y la naturaleza están intensamente ligados domina todo el libro; para un hombre, la perfección absoluta llega cuando se consigue una unión sin resquicios. Paul lo expresa así: "Soy bueno con la caña pero necesito tres años más para pensar como un pez". La conexión con el universo se da aquí en un escenario muy concreto, el río Big Blackfoot, un río de glaciares, que es todo él un torrente; que provoca en el autor explosiones de nostalgia: "Qué bello fue en tiempos ese mundo. Al menos uno de sus ríos lo fue. Y era casi mío, de mi familia y de unos pocos más..." Aquel tiempo estaba repleto de verdad: los árboles, un río, anzuelos, moscas, truchas, dos hermanos y la máxima "Dios es amor". Pero Paul, el elegido, bebe, juega, se pelea y pasa muchas noches en la cárcel. Sigue el camino de autodestrucción propio de un hombre duro; Paul, una vez que se aleja de las orillas del río, vive la vida como una inexplicable desviación de los férreos principios morales—entre los que se incluye la dureza del peleador callejero—transmitidos por su padre.
Y es que a ese paraíso privado, concedido a una familia predestinada, lo atraviesa un río, cuyas aguas, en su flujo,
no son permanentes como los principios calvinistas. El agua es misterio y lo que no entendemos es siempre el germen de la tragedia. "Me obsesionan las aguas", concluye Maclean, sin saber quizá que el río y su hermano Paul son dos manifestaciones extremas, paralelas, de la vida, que crece incontrolada, ajena a ese mundo cuya visión de equilibrio y orden heredó de sus padres. Maclean escribió un libro hermoso sobre cómo serían las cosas si las volviéramos a vivir; y es ahí, en la transcripción poética y directa del sueño colectivo del volver a empezar, donde hay que encontrar la razón por la que ya se le incluye en la literatura intemporal de Estados Unidos. Por último, hay que señalar que la traducción, más atenta a las dificultades léxicas de la jerga de los pescadores que al español resultante, debería revisarse en próximas ediciones.
Juan Marín. Publicado en El País/Babelia, p. 12. 27/02/1993
Maclean Cabin



John Maclean, author and grandson of the Rev. John Maclean, works at a desk in the family cabin . Between John Maclean and his father, Norman Maclean, five books have taken shape in the cabin, including “A River Runs Through It,” written by hand at the cabin by Norman Maclean.
John is also an author and journalist best known for his 1999 book, Fire on the Mountain, about the deadly South Canyon Fire on Storm King Mountain (in Garfield County, Colorado), in 1994.
LINK (Via: The Missoulian)


"A River Runs Through It,” written by hand at the cabin by Norman Maclean. Read more



Maclean Cabin, 2008
Norman F. Maclean cabin

(...) decamped from Hyde Park for Montana each summer, where he spent three months at his family's cabin on Seeley Lake.



"I am haunted by waters"
~Norman Maclean "A River Runs Through It"  

“Eventually, all things merge into one, and a river runs through it. The river was cut by the world’s great flood and runs over rocks from the basement of time. On some of the rocks are timeless raindrops. Under the rocks are the words, and some of the words are theirs. I am haunted by waters.”
-Norman McLean, "A River Runs Through It"  



Norman Maclean, later in life, enjoying the beautiful waters of Seeley Lake, 1980. Photograph taken by Virginia Wald. 


View from Maclean Cabin 


1992: 1 Oscar: mejor fotografía. 3 Nominaciones
 Basada en una novela de Maclean ganadora del premio Pulitzer  





http://dnrcleaseholders.org/page/2/
http://johnmacleanbooks.com/montana/
http://johnmacleanbooks.com/montana/
http://www.confluencepress.com/authors/ 
http://www.rios-galegos.com/lendar2426.htm 
http://mtprof.msun.edu/Fall2010/edgertonrev.html
http://www.juanmarin.net/?aid=431#ixzz1pCLDdEGg 
http://press.uchicago.edu/books/maclean/index.html 
http://www.moldychum.com/home-old/tag/a-river-runs-through-it?currentPage=3
http://missoulian.com/lifestyles/territory/article_166fe1b8-ba9a-11de-8b74-001cc4c002e0.html




Steve Jobs, el coraje del corazón





Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma - which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of other's opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

--Steve Jobs (b.1955) Co-founder of Apple, Inc.





Listen to the compelling, inspirational commencement speech by Steve Jobs given at Stanford University back in 2005.


(http://appalachiantreks.blogspot.com/2009_01_01_archive.html)

miércoles, 14 de marzo de 2012

Bennie Lee Sinclair, una aventura en tierra inexplorada




Ltbks ms"I write because of the incurable disease 'cacoethis scribindi' -- the insatiable urge to write...To me, writing is a continuous adventure in uncharted land. Sometimes the terrain is gently rolling, the going easy. Sometimes there are mountains to climb an crevices to avoid. Sometimes there are murky swamps and bogs. I start out with an idea, the hull, perhaps, of a poem or story. It usually takes a long time to get where I'm going, since there are no paths. i have no compass but a good intuitive eye for geography, a sense of direction honed by years of study and exploration: a mission."


BENNIE LEE SINCLAIR
Sur del Estado de Carolina del laureado de poeta: Bennie Lee Sinclair
At the time of her death in 2000, Bennie Lee Sinclair was the Poet Laureate of South Carolina. Her third book of poems, Lord of Springs, won the Appalachian Writers Association Book of the Year Award for 1990. Her other awards included a Stephen Vincent Benet Narrative Poem Award, a Best American Short Stories citation, and a South Carolina Writers Award.
Her first novel, The Lynching, was published in 1991. The novel is based on the story of Willie Earl, who was lynched in Greenville County, South Carolina, in 1947.
Bennie Lee Sinclair lived and worked at her home Wildernesse, in the South Carolina mountains near Cleveland.



Going Blind

First, footnotes slide like tears
from the page. Next, the smaller creatures—
birds, mice—disappear. Then, most amazing,
friends’ faces; a loved one’s hands.

In the back of the eye, blood
collects, a dark shadow. Hospital, pain . . .
What does it matter, Eliot’s bank’s address,
a scurrying blur, tanager’s flame?

Yet, last, anything worth a try:
surgeon’s knife, laser’s beam, a Gypsy’s
casting of cards, palms;
even prayer.

—Copyright 1992 Bennie Lee Sinclair 


A photo of Bennie Lee Sinclair taken years ago by her husband, Don Lewis. reflected her love and understanding for the little simple things-the things that often have the greatest meanings. Her poems' subjects included the local Goat Man and her observation of a poor family's home that she watched over time as it was slowly consumed in their fireplace for heat. Her work was strongly influenced by her love for Wildernesse, the 135 acre wildlife and plant sanctuary where she and her husband, Don Lewis, lived and created their art. She took care of the abandoned and injured animals in the area and loved her pet foxes. She won many literary awards and her book of poetry, Lord of Springs, was nominated for the Pulitzer Prize.


Bennie Lee Sinclair
1939 - 2000 
Bennie Lee Sinclair

Like her distant relative Johnny Appleseed, poet Bennie Lee Sinclair was a lover of nature and the outdoors. For 16 years, Bennie and her husband Don lived in a cabin they built in the rural area of Little Chicago, South Carolina. Bennie dedicated a book of poetry entitled Little Chicago Suite to the people of the town. Of the area she said, "A lot of old coots and codgers hung around at the crossroads. They had a sense of humor I could appreciate. At the same time they always cared if someone was in trouble."

In 1976, Bennie and her husband moved from their cabin to the even more remote, hilly countryside of Cleveland, South Carolina. There, they often had only the woods, hills and wildlife for company. The house was surrounded by 127 acres of unspoiled wilderness. Bennie was known to take care of wild, injured or abandoned animals around the area. But the solitude never bothered Bennie. She had always lived in the country and that was where she found the inspiration for her poetry. Bennie Lee Sinclair's book Lord of Springs was nominated for one of the highest honors in writing, the Pulitzer Prize. Other books by Bennie include The Arrowhead Scholar, The Endangered, Little Chicago Suite and a novel, The Lynching.

In 1986, after a lifetime of teaching and writing poetry in South Carolina, Bennie was named poet laureate of South Carolina for life by Governor Dick Riley. Bennie took great pride in being "a poet of the people." Like the poets laureate that preceded her, Bennie worked to make poetry more popular in South Carolina schools. Much of her poetry is set in South Carolina - always a good background for a poet laureate of the state. 

Despite her growing health problems, Bennie was invited to present a poem at the inauguration of Governor Jim Hodges. On an otherwise calm day, a wild wind came and blew the poem "South Carolina 1999" out of her hands. Without fail, she delivered her poem from memory and the inauguration continued. Of Bennie's illness at a relatively young age she explained, "Life has dealt me blows you can only deal with with poetry." 

"Landmark" is a poem from The Endangered. The poem was inspired by an actual event in Bennie's life. She explained the poem as, "a poem about the poor... There was a big old house and every day in the winter they would go out and take down one section and burn it. I had this vision...of what would happen when they finally burned it."



Landmark

Last winter,
here was a house 
where the poor lived: 

weather was everywhere - 
under the blankets, 
under the plates and cups; 
under the stack of firewood 
after the last tree was cut 
out of the yard; under the table 
dismembered for kindling, 
and under the chair-snow 

settle everywhere 
on the porch
as it was dismantled, and room by room 
until the stove stood alone 

and, taking nothing with them,
the family moved on.

Text copyright 1992 (c) by Bennie Lee Sinclair
Photo of Bennie Lee Sinclair by Don Lewis 





http://toto.lib.unca.edu/findingaids/mss/southern_appalachian_writers/sinclair_bennie_lee/sinclair_bennie_lee.htm 
http://blueghostpost.blogspot.com/2010/04/saints-santuaries-and-blue-ghosts.html 
http://www.knowitall.org/periscope/display/showgalleryentry.cfm?entryID=73
http://library.furman.edu/specialcollections/96Press/sinclair.htm 

martes, 13 de marzo de 2012

Las "razones de vivir" de Amy Hempel




“Hay momentos en que los lobos callan
y momentos en que la luna aúlla”
Amy Hempel


“The Collected Stories” by Amy Hempel

"If it's true that your life flashes past your eyes before you die, then it is also the truth that your life rushes forth when you are ready to start to truly be alive." -Amy Hempel


Amy Hempel, The Art of Fiction No. 176
by Paul Winner


Amy Hempel does not enjoy interviews. She quotes her friend Patty Marx: “I’m not good at small talk; I’m not good at big talk; and medium talk just doesn’t come up.” Talking about the self is both unseemly and unnerving, she feels, and dissecting her own deliberate process of composition through, in her words, “pointy-headed questions,” tends to provoke her exasperation. This makes for an elusive interview. However, over a humid June weekend at her home last year, Hempel behaved as a polite and gracious host who pointed out the sights and chatted about movies, politics, and theories of pet care, but nonetheless wanted very much to be doing all of it away from the tape recorder. Talking about writing, in particular, meant noticing how Hempel loves to quote, at length, those friends and writers dearest to her—and how much she prefers their words to her own.

   Born in 1951, Hempel grew up in Chicago and Denver before moving at sixteen to California, the inspiration for what would eventually become the extraordinary, unreal setting for her earliest fiction. She spent time in and around San Francisco until, over a two-year span, a series of significant events unfolded: her mother took her own life, her mother’s younger sister soon followed, she was injured in two massive auto accidents, and three years later, her best friend—a young woman who became well-known through Hempel’s most anthologized story, “In the Cemetery Where Al Jolson Is Buried”—died from leukemia.

   In 1975, Hempel moved to New York City, worked through a couple of publishing jobs, then located a nighttime writing class at Columbia with Gordon Lish, a writer and editor at Knopf whose demanding workshops (Tactics of Fiction) became legendary. Their classes together would mark the start of a long professional relationship, resulting in the 1985 publication of her first book, a brilliantly stylized array of short pieces entitled Reasons to Live. At a time when short stories were a publishing standard, hers were an immediate success. She wrote for Vanity Fair and The New York Times Magazine. She taught classes across the country. In 1990, Hempel brought out her second collection, At the Gates of the Animal Kingdom, which, in her words, saw her “branching out from grief to fear.” Seven years later, confirming a pattern of taking a long time to write short stories, she returned with Tumble Home, a book that put her formal considerations—the packed sentence, the mutability of voice, the suggestive and highly condensed moment—to use in the title novella, her longest work to date.

   Hempel recently returned to New York City after five years in Bridgehampton, New York; at the time of this interview she was temporarily in Cold Spring, New York, living in an isolated, modern, one-story wooden house near a lake. Around the house were photographs by William Wegman. Moving boxes. In a sunroom facing a corner was a handsome antique library table. On its surface were the following: a ceramic three-headed dog, a Southwestern lamp, a copy of the Star (...) (Interviewed by Paul Winner)
(http://www.theparisreview.org/interviews/227/the-art-of-fiction-no-176-amy-hempel)



Amy Hempel nació en Chicago, Illinois. Ella es muy conocida por sus obras de ficción y no ficción.
En 1985, publicó su colección de cuentos en primer lugar, Reason to Live , que ganó el Commonwealth Club de California, Medalla de Plata. Amy es también el autor de En las puertas del Reino Animal y Tumble Home , y es el co-editor de la antología, Unleashed: Poemas de perros de escritor .
Historias de Amy han aparecido en la revista Vanity Fair, Harper, The Quarterly, The Yale Review , y varias antologías, entre ellos La Antología Norton de Cortometraje de Ficción . También trabaja como editor colaborador de la revista Bomb .
Amy ha ganado varios premios literarios de prestigio por su trabajo, incluyendo el Premio de Hobson y una beca Guggenheim. Con los años, se ha desempeñado como juez para el National Book Award, el premio PEN / Revson, El Premio PEN / Hemingway, y el Premio Mary McCarthy, entre otros.
Amy también ha enseñado en varias universidades y universidades de todo el país, incluyendo la New York University, Universidad de Saint Mary, y la Universidad de Missouri. Actualmente es miembro de la facultad en los programas de posgrado de escritura de la universidad de Bennington en Vermont y la New School University en Nueva York.



The 100 Best Books of the Decade (From The Times)
31.- The Collected Stories of Amy Hempel (2006) Mortality haunts these extraordinary, blackly funny stories. Here 20 years’ worth of Hempel’s work is collected — four slim volumes only. She may not be a prolific author but she is a true artist of the story form.

the empty bed



“Here's a trick I found for how to finally get some sleep. I sleep in my husband's bed. That way the empty bed I look at is my own.” 
(“He aquí un truco que descubrí para por fin poder dormir. Me acuesto en la cama de mi marido. De este modo, la cama vacía a la que me enfrento es la mía”.)
Amy Hempel, "Nashville Gone to Ashes."  The Collected Stories. Photo by Anne Kristoff 













http://www.nationalbook.org/ahempelbio.html
http://gordonlisheditedthis.wordpress.com/tag/amy-
http://zouchmagazine.com/the-collected-stories-by-amy-hempel/
http://royalquietdeluxe.blogspot.com/2008_04_01_archive.html
http://escomberoides.blogspot.com/2011/08/amy-hempel-aldous-huxley.html
http://www.pagina12.com.ar/diario/suplementos/libros/7-2096-2006-06-03.html
http://grahamschoolartssciences.com/2009/12/22/the-100-best-books-of-the-decade/ 
http://redrumzero.wordpress.com/2010/04/28/1001-books-you-must-read-before-you-die/